کاشکی خاک بودمی در راه

که بیاورد چون تو فرزندی

ریش فرهاد بهترک می بود

گر نه شیرین نمک پراکندی

تا مگر سایه بر من افکندی

چه کند بنده ای که از دل و جان

نکند خدمت خداوندی