که ما را بیش از این طاقت نماندست آرزومندی

نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی

غریب از خوی مطبوعت که روی از بندگان پوشی

بدیع از طبع موزونت که در بر دوستان بندی

تو خرسند و شکیبایی چنینت در خیال آید