ماهی ندانم یا ملک فرزند آدم یا پری

بالای سرو بوستان رویی ندارد دلستان

خورشید با رویی چنان مویی ندارد عنبری

تا نقش می بندد فلک کس را نبودست این نمک

تا دل به مهرت داده ام در بحر فکر افتاده ام

چون در نماز استاده ام گویی به محراب اندری

دیگر نمی دانم طریق از دست رفتم چون غریق