خفتگان را خبر از محنت بیداران نیست

نتوانم که به هر جا بروم در نظری

به فلک می رود آه سحر از سینه ما

تو همی برنکنی دیده ز خواب سحری

تا غمت پیش نیاید غم مردم نخوری

هر چه در وصف تو گویند به نیکویی هست

عیبت آنست که هر روز به طبعی دگری