حیف باشد بعد از او بر دیگری

زان چه در پای عزیزان افکنند

ما سری داریم اگر داری سری

چشم عادت کرده با دیدار دوست

در سراپای تو حیران مانده ام

در نمی باید به حسنت زیوری

این سخن سعدی تواند گفت و بس