حور بهشت خوانمت ماه تمام گویمت

روی گشاده ای صنم طاقت خلق می بری

چون پس پرده می روی پرده صبر می دری

کآدمیی ندیده ام چون تو پری به دلبری

آینه را تو داده ای پرتو روی خویشتن

ور نه چه زهره داشتی در نظرت برابری