در ز عوام بسته به چون تو به خانه اندری

چون تو درخت دل نشان تازه بهار و گلفشان

حیف بود که سایه ای بر سر ما نگستری

دیده به روی هر کسی برنکنم ز مهر تو

من نه مخیرم که چشم از تو به خویشتن کنم

گر تو نظر به ما کنی ور نکنی مخیری

پند حکیم بیش از این در من اثر نمی کند