خود نبود و گر بود تا به قیامت آزری

من نه حریف رفتنم از در تو به هر دری

تا نکند وفای تو در دل من تغیری

چشم نمی کنم به خود تا چه رسد به دیگری

بت نکند به نیکوی چون تو بدیع پیکری

سرو روان ندیده ام جز تو به هیچ کشوری

هم نشنیده ام که زاد از پدری و مادری