پادشاهی می رود با لشکری

می رود وز خویشتن بینی که هست

در نمی آید به چشمش دیگری

صد هزارش دست خاطر در رکاب

عارضش باغی دهانش غنچه ای

بل بهشتی در میانش کوثری

ماه رویا مهربانی پیشه کن