زاول وفا نمودی چندان که دل ربودی

این می کشد به زورم وان می کشد به زاری

ور قید می گشایی وحشی نمی گریزد

دربند خوبرویان خوشتر که رستگاری

چون مهر سخت کردم سست آمدی به یاری

عمری دگر بباید بعد از فراق ما را

کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری