دلم ربودی و جان می دهم به طیبت نفس

چو زر عزیز ولیکن به دست اغیاری

به صید کردن دل ها چه شوخ و شیرینی

به خیره کشتن تن ها چه جلد و عیاری

که هست راحت درویش در سبکباری

گر افتدت گذری بر وجود کشته عشق

سخن بگوی که در جسم مرده جان آری