ای خردمند که گفتی نکنم چشم به خوبان

همچو بر خرمن گل قطره باران بهاری

طوطیان دیدم و خوشتر ز حدیثت نشنیدم

شکرست آن نه دهان و لب و دندان که تو داری

به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری

آرزو می کندم با تو شبی بودن و روزی

یا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری