هم اگر عمر بود دامن کامی به کف آید

به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری

آرزو می کندم با تو شبی بودن و روزی

یا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری

که گل از خار همی آید و صبح از شب تاری

سعدی آن طبع ندارد که ز خوی تو برنجد

خوش بود هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری