ندانم ای کمر این سلطنت چه لایق توست

گناه توست که رخسار دلستان داری

جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو

تو را رسد که چو دعوی کنی بیان داری

که با چنین صنمی دست در میان داری

بسیست تا دل گم کرده باز می جستم

در ابروان تو بشناختم که آن داری