تو را که زلف و بناگوش و خد و قد اینست

که با چنین صنمی دست در میان داری

بسیست تا دل گم کرده باز می جستم

در ابروان تو بشناختم که آن داری

مرو به باغ که در خانه بوستان داری

بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست

فراتر آی که ره در میان جان داری