چو سایه هیچ کست آدمی که هیچش نیست

حدیث عاشقی و مفلسی و مهجوری

به خنده گفت که سعدی سخن دراز مکن

میان تهی و فراوان سخن چو طنبوری

مرا از این چه که چون آفتاب مشهوری