خلق حسد می برند چون تو مرا می کشی

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ برد

باز نگه می کنم سخت بهشتی وشی

غایت خوبی که هست قبضه و شمشیر و دست

موجب فریاد ما خصم نداند که چیست

چاره مجروح عشق نیست بجز خامشی

چند توان ای سلیم آب بر آتش زدن