مرا نه زهره گفت و نه صبر خاموشی

چنان موافق طبع منی و در دل من

نشسته ای که گمان می برم در آغوشی

چه نیکبخت کسانی که با تو هم سخنند

رقیب نامتناسب چه اهل صحبت توست

که طبع او همه نیش و تو سر به سر نوشی

به تربیت به چمن گفتم ای نسیم صبا