نه حسنت آخری دارد نه سعدی را سخن پایان

مگر نفس ملک باشد بدین پاکیزه اخلاقی

لقیت الاسد فی الغابات لا تقوی علی صیدی

و هذا الظبی فی شیراز یسبینی باحداق

بمیرد تشنه مستسقی و دریا همچنان باقی