در شکنج سر زلف تو دریغا دل من

یا رب آن سرو روانست بدان چالاکی

جامه ای پهنتر از کارگه امکانی

لقمه ای بیشتر از حوصله ادراکی

که گرفتار دو مارست بدین ضحاکی

آه من باد به گوش تو رساند هرگز

که نه ما بر سر خاکیم و تو بر افلاکی