قلم غبار می رفت و فروچکید خالی

دگر آفتاب رویت منمای آسمان را

که قمر ز شرمساری بشکست چون هلالی

خط مشک بوی و خالت به مناسبت تو گویی

تو هم این مگوی سعدی که نظر گناه باشد

گنه ست برگرفتن نظر از چنین جمالی