مه بر زمین نباشد تو ماه رخ کدامی

ای نقطه سیاهی بالای خط سبزش

خوش دانه ای ولیکن بس بر کنار دامی

حور از بهشت بیرون ناید تو از کجایی

دیگر کسش نبیند در بوستان خرامان

گر سرو بوستانت بیند که می خرامی

بدر تمام روزی در آفتاب رویت