و آفتابی خلاف امکان ست

چه بود بی وجود روح تنی

تا صبا می رود به بستان ها

چون تو سروی نیافت در چمنی

که برآید ز جیب پیرهنی

وان شکن برشکن قبایل زلف

که بلاییست زیر هر شکنی