نه در زلف پریشانت من تنها گرفتارم

فراخای جهان تنگست بر مجنون چو زندانی

دریغا عهد آسانی که مقدارش ندانستم

ندانی قدر وصل الا که درمانی به هجرانی

که دل دربند او دارد به هر مویی پریشانی

چه فتنه ست این که در چشمت به غارت می برد دل ها

تویی در عهد ما گر هست در شیراز فتانی