به چندین حیلت و حکمت که گوی از همگنان بردم

تو نیز ای سرو روحانی بکن یک بار جولانی

به هر کویی پری رویی به چوگان می زند گویی

تو خود گوی زنخ داری بساز از زلف چوگانی

به چوگانم نمی افتد چنین گوی زنخدانی

بیار ای باغبان سروی به بالای دلارامم

که باری من ندیدستم چنین گل در گلستانی