هر جا که تو بگذری بدین خوبی

باشد که غلام خویشتن خوانی

بر خوان تو این شکر که می بینم

بی فایده ای مگس که می رانی

کس شک نکند که سرو بستانی

هرک این سر دست و ساعدت بیند

گر دل ندهد به پنجه بستانی