من سر ز خط تو بر نمی گیرم

چندان که قیاس می کنم جانی

بر دیده من برو که مخدومی

پروانه به خون بده که سلطانی

ور چون قلمم به سر بگردانی

این گرد که بر رخست می بینی

وان درد که در دلست می دانی