دودی که بیاید از دل سعدی

ور چون قلمم به سر بگردانی

این گرد که بر رخست می بینی

وان درد که در دلست می دانی

پیداست که آتشیست پنهانی

می گوید و جان به رقص می آید

خوش می رود این سماع روحانی