تو بدین حسن مگر فتنه این دورانی

گر در آفاق بگردی بجز آیینه تو را

صورتی کس ننماید که بدو می مانی

هیچ دورانی بی فتنه نگویند که بود

مردم از ترس خدا سجده رویت نکنند

بامدادت که ببینند و من از حیرانی

گرم از پیش برانی و به شوخی نروم