تو که یک روز پراکنده نبودست دلت

پادشاهی کنم ار بنده خویشم خوانی

زین سخن های دلاویز که شرح غم توست

خرمنی دارم و ترسم به جوی نستانی

صورت حال پراکنده دلان کی دانی

نفسی بنده نوازی کن و بنشین ار چند

آتشی نیست که او را به دمی بنشانی