این توانی که نیایی ز در سعدی باز

آتشی نیست که او را به دمی بنشانی

سخن زنده دلان گوش کن از کشته خویش

چون دلم زنده نباشد که تو در وی جانی

لیک بیرون روی از خاطر او نتوانی