که باز می نتواند گرفت نظره ثانی

مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهی

مرا مگوی که چه نامی به هر لقب که تو خوانی

چنان به نظره اول ز شخص می ببری دل

تو پرده پیش گرفتی و ز اشتیاق جمالت

ز پرده ها به درافتاد رازهای نهانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد