سر از کمند تو سعدی به هیچ روی نتابد

ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو می روی به سلامت سلام من برسانی

اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی