مرا که پیش تو اقرار بندگی کردم

چو من شوی و به درمان خویش درمانی

دلی که با سر زلفت تعلقی دارد

چگونه جمع شود با چنان پریشانی

رواست گر بنوازی و گر برنجانی

ولی خلاف بزرگان که گفته اند مکن

بکن هر آن چه بشاید نه هر چه بتوانی