دلم از تو چون برنجد که به وهم درنگنجد

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی

که به دوستان یک دل سر دست برفشانی

که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی

نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو

که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی