هر چه در حسن تو گویند چنانی به حقیقت

تا کسی همچو تو باشد که در او خیره بمانی

نوک تیر مژه از جوشن جان می گذرانی

من تنک پوست نگفتم تو چنین سخت کمانی

عیبت آنست که با ما به ارادت نه چنانی

رمقی بیش نماندست گرفتار غمت را

چند مجروح توان داشت بکش تا برهانی