گر خون دل خوری فرح افزای می خوری

دیدار می نمایی و پرهیز می کنی

بازار خویش و آتش ما تیز می کنی

ور قصد جان کنی طرب انگیز می کنی

بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت

شاید که خنده شکرآمیز می کنی