ور قصد جان کنی طرب انگیز می کنی

دیدار می نمایی و پرهیز می کنی

بازار خویش و آتش ما تیز می کنی

گر خون دل خوری فرح افزای می خوری

بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت

شاید که خنده شکرآمیز می کنی

حیران دست و دشنه زیبات مانده ام