بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت

بازار خویش و آتش ما تیز می کنی

گر خون دل خوری فرح افزای می خوری

ور قصد جان کنی طرب انگیز می کنی

شاید که خنده شکرآمیز می کنی

حیران دست و دشنه زیبات مانده ام

کآهنگ خون من چه دلاویز می کنی