سعدی گلت شکفت همانا که صبحدم

شاید که خنده شکرآمیز می کنی

حیران دست و دشنه زیبات مانده ام

کآهنگ خون من چه دلاویز می کنی

فریاد بلبلان سحرخیز می کنی