به حکم آن که مرا هیچ دوست چون تو به دست

هزار سال برآید همان نخستینی

چو صبرم از تو میسر نمی شود چه کنم

به خشم رفتم و بازآمدم به مسکینی

نیاید و تو به از من هزار بگزینی

به رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باش

چو باغبان نگذارد که سیب و گل چینی