چو در میدان عشق افتادی ای دل

به آب باده عقل از من فروشوی

چه شهرآشوبی ای دلبند خودرای

چه بزم آرایی ای گلبرگ خودروی

بباید بودنت سرگشته چون گوی

دلا گر عاشقی می سوز و می ساز

تنا گر طالبی می پرس و می پوی