ای رفیق آنچ از بلای عشق بر من می رود

تا کجا بودی که جانم تازه می گردد به بوی

مطربان گویی در آوازند و مستان در سماع

شاهدان در حالت و شوریدگان درهای و هوی

گر به ترک من نمی گویی به ترک من بگوی

ای که پای رفتنت کندست و راه وصل تند

بازگشتن هم نشاید تا قدم داری بپوی