کسی کو بود شهریار زمین

شود دل پر آتش پر از آب روی

وگر سر بپیچم ز فرمان او

به یک سو گرایم ز پیمان او

نه بازیست با او سگالید کین

شنیدستم از مردم راه جوی

که ضحاک را زو چه آمد بروی