تو کاین روی داری به حسن قمر

چو خورشیدش از چهره می تافت نور

فرا رفت و گفت: ای عجب، این تویی

فرشته نباشد بدین نیکویی

چرا در جهانی به زشتی سمر؟

چرا نقش بندت در ایوان شاه

دژم روی کرده ست و زشت و تباه؟