چو حرفم برآمد درست از قلم

دلاور بود در سخن، بی گناه

اگر محتسب گردد آن را غم است

که سنگ ترازوی بارش کم است

مرا از همه حرف گیران چه غم؟

ملک در سخن گفتنش خیره ماند

سر دست فرماندهی برفشاند