که مجرم به زرق و زبان آوری

مرا از همه حرف گیران چه غم؟

ملک در سخن گفتنش خیره ماند

سر دست فرماندهی برفشاند

ز جرمی که دارد نگردد بری

ز خصمت همانا که نشنیده ام

نه آخر به چشم خودت دیده ام؟