چو لشکر برون تاخت خشم از کمین

چو خشم آیدت عقل بر جای دار

تحمل کند هر که را عقل هست

نه عقلی که خشمش کند زیردست

نه انصاف ماند نه تقوی نه دین

ندیدم چنین دیو زیر فلک

کز او می گریزند چندین ملک