توانم من، ای نامور شهریار

ز خیل و چراگاه پرسیده ای

کنونت به مهر آمدم پیشباز

نمی دانیم از بداندیش باز

که اسبی برون آرم از صد هزار

مرا گله بانی به عقل است و رای

تو هم گله خویش داری، بپای