چو رفتی جهان جای دیگر کس است

بگفت ای برادر غم خویش خور

که از عمر بهتر شد و بیشتر

تو را این قدر تا بمانی بس است

اگر هوشمندست وگر بی خرد

غم او مخور کو غم خود خورد

مشقت نیرزد جهان داشتن